veit eg er over min første ungdom

for å seia det mildt

ingenting å snakka om

alderen er ein drope i det endelause hav

den er ingenting å verta feit av

derfor kan eg berre slappa av

veit at stien bakover for lengst er gjenngrodd

der eg trødde opp og ned

men eg vil vera oppglødd

læra meg korleis eg skal gjera meg stor

når alderen framover gror, den kan dra dit

pepparen gror

veut sjølvsagt at eg har hatt mi glanstid

tida full av minne

men kven tenkjer på tid

når eg ein uforstyrra time berre sit på

ein pinnestol

og veit at eg, som alle andre, får slikka sol

i nye blanke sko med lissehol

Bjørg Sandvik